A Visual History/Transcript/pl
| Historia wizualna |
|---|
| [Komiks otwiera scena z poprzedniego dnia na mapie Dustbowl. Gruby, Żołnierz i Skaut odchodzą z płonącego pola bitwy; są ranni, Skautowi krwawi ucho]
Gruby: Nie wierzyć, że nasze gnaty psuć się w środku walki. Znowu. Żołnierz: W Ameryce, komradzie, nie obwiniamy narzędzia. Obwiniamy człowieka. Skaut: Ja tam obwiniam „Manna”. Mann Co. Ten sprzęt to szmelc! Serio, patrzcie na to! Słuchawka stopiła mi się wewnątrz czaszki! To już trzeci raz w tym tygodniu! Żołnierz: Panienki, najwyraźniej nie mogę z wami rozmawiać jak z mężczyznami. Posłodzę wam więc tę pigułkę waszym wymuskanym, studenckim bełkotem. Albo znajdziemy rozwiązanie „na już”, by zsynergizować nasz paradygmat, albo przyjdzie nam myśleć wewnątrz pudełka. Dwa metry pod ziemią. [Zza wzgórza bije jasne, biało-niebieskie światło] Skaut: Chryste panie! Chłopaki, patrzcie na to! [Stoją na szczycie wzgórza, patrząc na futurystyczny, szaro-biały budynek. Na górze widnieje wielki, zasłonięty znak przypominający jabłko] Żołnierz: Czy... czy to tu wczoraj stało? Gruby: Takie... białe. Skaut: Wygląda jak jakiś szpital dla owoców! [Scena przenosi się do wnętrza, gdzie pracuje dwóch pracowników: mężczyzna w czapce i kobieta] Trent: Cześć wam! Nazywam się Trent! A to Jessica! Jessica: Hejka! Dajcie znać, jeśli będziecie czegoś potrzebować, okej? [Najemnicy stoją oniemiali, gdy nagle...] Skaut: DZIEWCZYNA! Ja to biorę na siebie, chłopaki. Jessica: Cześć! Czy mogę- Skaut: Zgadnij, kto przed chwilą był w środku bitwy? Nawet nie próbuj, bo ja! Widzisz tę krew? Nie mam pojęcia, czyja jest! Na pewno nie moja, tak tylko mówię! Ta-da! No, większość nie moja. Ta, co leci mi z głowy, jest moja. Macie może jakieś zestawy bezprzewodowe? Jessica: My, uh... mamy jeden tutaj! Skaut: Ah. Masz na myśli ten... tutaj? [Skaut wskazuje w bok i „napina się”, widocznie się przy tym męcząc. Napis: NAPINKA! Obrazek biletów zasłania jego ramię: „BILET NA POKAZ MUSKUŁÓW”] Jessica: Ja... nie wiem, co się teraz dzieje. Czy ty się napinasz? Skaut: Co? NNGH! Nie. (Muszę... napiąć się... mocniej.) [Skaut poci się z wysiłku. Napis: BOLESNA NAPINKA!] Skaut: Po prostu... rrg! Tak sobie od niechcenia wskazuję na tę słuchawkę. To moja... rngf! naturalna poza przy wskazywaniu. [W międzyczasie Trent pokazuje Grubemu futurystyczny Minigun] Trent: ...a pociski ulegają biodegradacji zaraz po trafieniu w ciało, zostawiając po sobie jedynie wpis na blogu. Gruby: Kula zaktualizować blog o liczbę trupów? Trent: W czasie rzeczywistym, proszę pana! Gruby: Ja nie mieć bloga. Trent: Pociski są zaprogramowane tak, żeby założyć go za pana! Gruby: Lubić ten gnat. [Nagle Żołnierz wyciąga wściekle saperkę] Żołnierz: JUDASZE! Używam tej łopaty od Mann Co. od dwunastu lat! Nie bloguje! Nie ulega biodegradacji! Ledwo kopie dziury! Ale jest moja i aggggh, pali się! [Łopata nagle staje w ogniu. Trent gasi ją małą gaśnicą] Trent: Ojej! Pozwoli pan, że się tym zajmę! Żołnierz: Bah! Ta łopata wybucha płomieniem tak często, że moja dłoń to jedna wielka, ognioodporna blizna! Wy, hippisi, nie macie nic, czego bym potrzebował! [Ogaszony Żołnierz spogląda na Jessicę, która ma laptopa podłączonego do świni z jabłkiem w ryju] Jessica: To się panu spodoba. Żołnierz: Wcale nie! Jeszcze raz mnie popchnij, siostrzyczko, a tak ci zasadzę kopa, że mój ślad węglowy zostanie w twoim... czy to jest świnia? Jessica: Tak! Wystarczy podłączyć ją do portu FireWire. Żołnierz: Czy ta świnia się piecze? Jessica: Już upieczona! Kto chce bekon, żeberka, kotlety i szynkę? Żołnierz: Tak, tak, poproszę i tak. Głos: STAĆ... [Saxton Hale wpada przez okno. Napis: NISZCZENIE MIENIA!] Saxton Hale: ...W TEJ CHWILI! Nazywam się Saxton Hale! Australijczyk! Prezes Mann Co! I człowiek, który puści tę budę z dymem! Robię kanciaste, niebezpieczne produkty dla facetów! A nie białe jajowate cosie bez ostrych krawędzi i z tylko jednym przyciskiem! Spójrzcie na to maleństwo! Nawet się nie pali! Skąd w ogóle wiadomo, że jest włączone? [Naciska przycisk na małym urządzeniu. Napis: ODWAŻNE KLIK! W tle na ekranie telewizora lecą wiadomości] Saxton Hale: Ha! Tajemniczy przycisku, właśnie zostałeś naciśnięty przez Saxtona Hale'a! Prezenter: Wiadomość z ostatniej chwili! Ktoś wysadził księżyc! [Ekran pokazuje zniszczony księżyc. Napis: „KSIĘŻYC: ODSZEDŁ ZA WCZEŚNIE”] Saxton Hale: Co? Jessica: To nasz najnowszy produkt. iWysadziłemKsiężyc. Saxton Hale: Chcecie powiedzieć... że ja właśnie...? Jessica: Tak! Saxton Hale: No, to jest fantastyczne. [Zbliżenie na twarz Saxtona Hale'a. Nad nim pojawia się napis: ODWAŻNY NOWY PLAN!] Saxton Hale: Dawajcie mi tu kierownika. Bo właśnie kupuję tę waszą budę. [Nagle pojawia się kierownik sklepu, podwijając rękaw] Kierownik: Żadnej sprzedaży, Hale! Saxton Hale: Ty! Powinienem był wiedzieć! Od tego miejsca na kilometr jedzie twoim obłym smrodem! W NASTĘPNYM NUMERZE: STARCIE TYTANÓW! |