A Smissmas Story/Transcript/pl
| Świąteczna opowieść |
|---|
|
[Okładka przedstawia Świętego Mikołaja uderzającego mężczyznę w pasiastej piżamie, który dzierży rewolwer. W tle widać choinkę, wieniec i skarpety na prezenty] BADLANDZKI "WALCZYŁEM Z MIKOŁAJEM... I PRZEŻYŁEM" [Słoneczny poranek. Archibald (w czerwonym mundurze) podchodzi do budynku z napisem „BOMBY DLA UBOGICH – FUNDACJA CHARYTATYWNA NON-PROFIT”. Julius (w niebieskim mundurze) właśnie z niego wychodzi. Obok stoi wózek z bombą BLU, który wydaje dźwięk „TIK”] Archibald: Juliuszu! Chodź szybko! Wydarzyło się coś iście błogosławionego! Juliusz: Niebiosy, Archibaldzie! Czyżby wzrok mnie mylił? Archibald: Bynajmniej, przyjacielu! Jakiś dobry, ba, wręcz miłosierny samarytanin zostawił na naszym progu tykającą bombę! Juliusz: To prawdziwy cud Świąt dla biednych, pozbawionych bomb nieszczęśników z Teufort! Archibald: Uściskajmy się z radości! Nawet się nie podpisali! To czyni ich bohaterstwo znacznie łatwiejszym do obrony w sądzie! Głos: „Pozwoli pan, że tutaj przerwę...” [Scena nagle przenosi się na salę sądową. Głosem okazał się Sędzia, a obok niego siedzi Scout z drużyny BLU w garniturze] Sędzia: ...w tej pana rozwlekłej, niespójnej, wysoce wątpliwej i samochwalczej opowieści... Muszę panu przypomnieć, że składa pan zeznania pod przysięgą. Czy jest pan pewien, że to prawdziwa wersja wydarzeń, które sprowadziły pana i pana zamaskowanego wspólnika przed ten sąd? Skaut: Jasna cholera, że tak. Ja- Sędzia: Nie, nie. Niech pan się naprawdę poważnie nad tym zastanowi. Skaut: Uh... może lepiej... skonsultuję się z moim... obrońcą. [Skaut odwraca się do Żołnierza BLU w oficjalnym stroju, który wystawia kciuk w górę. Obok siedzi Szpieg BLU z głową na biurku, wyraźnie załamany sytuacją] Skaut: Tak. Wysoki sądzie, przysięgam, że dokładnie tak to wyglądało. Sędzia: Świetnie. Zatem zdziwi pana fakt, że bomba nie wybuchła w fundacji rozdającej bomby... która, jak już mówiłem, nie istnieje i nigdy nie będzie istnieć... ale w rzeczywistości rozniosła ośrodek szkoleniowy dla Mikołajów w centrum handlowym. A ponieważ nie wskazał pan żadnego ze swoich wspólników, zostaje pan skazany na- Skaut: Ho, ho, ho! Nikt mi nie powiedział, że mogę sypać! Widzi pan tego prawnika z urzędu? To on to wszystko zaplanował! Żołnierz: JUDASZU! [Żołnierz zaczyna dusić Skauta, a Sędzia uderza młotkiem] Sędzia: Cisza! Spokój! Żołnierz: Zabiję cię, zanim posadzą mnie na krześle! Skaut: Jesteś.. najgorszym.. prawnikiem.. na świecie! [Centrum handlowe. Skaut w stroju elfa opiera się o znak informujący o pracach społecznych. Kolejka do Mikołaja jest podzielona na „Samotne matki” i „Cała reszta”] Sędzia (zza kadru): „...skazuję was na prace społeczne”. Blondynka: Panie elfie? Przepraszam, jak długo trzeba czekać do Mikołaja? Skaut: Dla takiej ślicznej samotnej mamusi jak pani? Co powie pani na „już teraz”? Blondynka: Och, mam męża. Właśnie parkuje sa- Skaut: Na koniec kolejki. [Później. Mały chłopiec - Jack - siedzi na kolanach Żołnierza, który jest przebrany za Mikołaja. Zamiast granatów ma na piersi bombki choinkowe] Mały Jack: ...i chcę figurkę Saxtona Hale'a, i arenę do walk z hippisami, i... Żołnierz: Synu, to są tylko rzeczy, które chcesz. Ten Mikołaj daje ci to, czego potrzebujesz. Po pierwsze: porządną fryzurę. [Żołnierz wyciąga maszynkę elektryczną. Rodzice chłopca - Henry i jego żona - są wściekli] Blondynka: Henry! Ten Mikołaj goli Jackowi głowę! Henry: No czekaj pan sekundę, kolego... Żołnierz: Po drugie: dam ci prezent w postaci męstwa. Będziesz patrzył... [Żołnierz wstaje i zdejmuje sztuczną brodę, gdy ojciec Jacka podchodzi do niego] Żołnierz: Jak Mikołaj spuszcza łomot twojemu ojcu na twoich oczach. Mały Jack: Jeeej? [Szpieg rozmawia przez telefon przy ścianie] Miss Pauling: Po pierwsze: jak Żołnierz został obrońcą publicznym? Szpieg: To długa historia, rozdział pierwszy: jego współlokator jest czarodziejem. Kontynuować? Miss Pauling: Wiesz co? Nieważne. Po prostu nie pogarszajcie sprawy. Szpieg: Nie ma problemu. Żołnierz (w tle): CHODŹ NO TU, TY... Szpieg: Jak na razie wszystko wydaje się być w normie. [Żołnierz i Henry wypadają przez zasłony, bijąc się. Nagle przez drzwi wpadają renifery w kolczastych uprzężach, ciągnące saniami Starego Nicka] Stary Nick: Jestem Stary Nick! Duch australijskich Świąt. Przybyłem po wasze dzieci! Żołnierz: ... Huh. [Szpieg wraca do rozmowy z Miss Pauling] Szpieg: Z czystej ciekawości. W jak wielkie tarapaty wpadniemy, jeśli wszystkie dzieci zostaną porwane? Miss Pauling: Szpiegu. Zajmij. Się. Tym. Już. [Szpieg widzi Małego Jacka obok siebie] Mały Jack: Proszę pana? Szpieg (podając mu telefon): Trzymaj to. Miss Pauling: Co? Czy to dziecko, Szpiegu? To nie jest śmieszne! [Szpieg odłamuje sopel lodu z budki telefonicznej i podaje go Jackowi] Szpieg: Weź to. Mam plan. Musisz robić, co powiem. Stój w zasięgu wzroku i nie ruszaj się, póki nie powiem. Nie słuchaj głosu w telefonie. [Stary Nick podchodzi do Skauta, który trzyma rurkę po papierze do pakowania] Stary Nick: Papier do pakowania. Chcesz mnie powstrzymać... papierem. Skaut: Taa. Może podejdziesz tu i pokażesz mi, jaki mój papier jest głupi? [Skaut rzuca bombkę prosto w twarz Nicka, a potem Żołnierz uderza go figurką Saxtona Hale'a. Nick upada obok Jacka] Żołnierz: Moc Świąt cię potępia! [Stary Nick wstaje i podnosi Jacka] Stary Nick: Mój warsztat potrzebuje pięćdziesięciorga dzieci. Ten tutaj będzie musiał po prostu pracować bardzo ciężko. Skaut: Dobra rada, stary. To nie jest dzieciak, którego chcesz porywać. [Jack wbija sopel w szyję Nicka. Tryska krew] Stary Nick: AUUUGGHHHhrrrr... [upada] Skaut: Heh. Szpiegu, widziałem jak dźgasz milion gości... ale to było moje ulubione. [Pojawiają się reporterzy. Szpieg siedzi z boku z Małym Jackiem] Reporterka: Wiadomości Teufort. Jak to jest być bohaterami? Skaut: Jeśli mam być szczery? Jak w każdą sobotę. Żołnierz: Z radością ogłaszam istnienie konfliktu, o którym wcześniej nie wiedziałem! Wojna o Święta! I wie pani co? Wygrywamy! [Z boku Szpieg siedzi z Małym Jackiem] Mały Jack: Dźgnąłem człowieka. Prosto w szyję. Szpieg: Mm. Mały Jack: Zrobiłem dokładnie to, co mi pan kazał. Tak bardzo się bałem. Szpieg: A teraz? Nadal się boisz? Mały Jack: Hm. Nie. Szpieg: To dobrze. Wesołych Świąt. [Gazeta Dziennik Teufort Times Zdjęcie przedstawia Żołnierza obejmującego Henry'ego ramieniem, obaj są poobijani i zakrwawieni. Obok nich Mały Jack siedzi na barana u Szpiega, a Skaut ponownie flirtuje z matką chłopca. Treść artykułu to tekst zastępczy] DZIENNIK TEUFORT Ułaskawieni za
ZESPÓŁ TEAM FORTRESS 2! |